Tweedaagse naar de Witte Woestijn

Sommige reizen voelen al speciaal nog voor je goed en wel vertrokken bent. Onze tweedaagse tour naar de Witte Woestijn was er zo eentje. We gaven alles uit handen, hadden geen idee wat te verwachten maar wisten alleen dat dit anders zou worden dan alles wat we al eerder deden. Urenlang reden we door de desolate, Egyptische woestijn, steeds verder weg van de bewoonde wereld, tot het zand plaatsmaakte voor een sprookjeslandschap. Witte rotsformaties vormden het decor van onze kampeerplek voor de nacht, waar we de allermooiste zonsondergang zagen terwijl het kampvuur aangemaakt werd. En terwijl de stilte steeds luider werd, besefte ik: dit is zo’n plek die je niet uitgelegd krijgt, maar moet beleven.

Op weg naar de Bahariya Oasis

We staan al vroeg op, want om zeven uur komt de chauffeur ons ophalen voor onze tweedaagse tour naar de Witte Woestijn. Wanneer hij na een paar minuten nog steeds niet komt opdagen, voel ik de stress al lichtjes opborrelen. Misschien was het toch niet het allerbeste idee om een tour te boeken via Instagram. Maar mijn zorgen blijken ongegrond, want tien minuten later komt er een grote, witte auto aangereden en kunnen we vertrekken.

Onderweg stoppen we nog aan een tankstation voor een klein ontbijtje, waarna de lange rit echt begint. De vier uur rijden naar de Bahariya Oasis worden er al snel vijf. Daar wisselen we onze auto in voor een jeep en maken we kennis met onze gidsen, Mustafa en Alaa. Ze vertellen ons dat we niet hier zullen lunchen maar een halfuurtje verderop, en dat de Black Desert pas morgen op de planning staat. De doemscenario’s spoken opnieuw door mijn hoofd. Gaan we wel alles zien wat beloofd was? Heb ik misschien een kat in een zak besteld?

Bedoeïnenlunch bij Al Haiz

Eens aangekomen op de lunchplek verdwijnen die gedachten even snel als ze gekomen zijn. We worden ontvangen in een eenvoudige, traditionele ruimte: lemen muren, een dak van houten balken en rieten matten waar het zonlicht speels doorheen valt. We nemen plaats op lage kussens rond kleine tafeltjes, naast een smal kanaaltje met water. Alles is basic, maar warm en uitnodigend – het soort plek waar je vanzelf wat stiller wordt. 

Voor ons verschijnt een reusachtige bedoeïenenmaaltijd: vers brood, groentjes, een soort kaas met komkommer, patatjes en nog allerlei andere lekkernijen. We doen ons uiterste best om alles op te eten, maar moeten uiteindelijk toegeven dat het simpelweg te veel is. Terwijl we eten, nestelt een kitten zich zonder aarzelen op mijn schoot, alsof dat de normaalste zaak van de wereld is. De mensen hier doen alles vanzelfsprekend en met een glimlach. Ze praten weinig, maar je voelt hun zorg in elk gebaar: een extra stuk brood, een vriendelijk knikje, een zachte blik. Die warmte maakt dat we ons meteen welkom en op ons gemak voelen.

Na de lunch is er nog tijd voor een verfrissende duik in de Al Haiz-bron. Het warme water komt diep uit de aarde, uit een eeuwenoude ondergrondse waterlaag, en vormt een indrukwekkend contrast met de woestijn rondom. Heel veel tijd hebben we niet, maar we genieten van elke minuut. De kinderen spelen in de stroming van het water, en zijn meer onder dan boven water te bespeuren. Telkens opnieuw laten ze zich meevoeren, en ook wij ontsnappen er niet aan. Dan is het tijd om ons opnieuw aan te kleden en verder te trekken. En dan begint het avontuur pas…

Zoeken naar kristallen

Na ons verfrissende duikje in de Al Haiz-bron stappen we terug in de jeep en zetten koers naar de Aqaba-regio. Onze eerste stop is een bijzondere plek die zijn naam niet gestolen heeft: ‘Crystal’, genoemd naar het overvloedige kristal dat hier in de rotsen te vinden is. We kunnen ons niet inhouden en trekken meteen de berg op, klimmend en klauterend over de glinsterende stenen. Boven wacht ons een adembenemend uitzicht over de vallei. In de verte zien we andere jeeps als kleine stipjes door de woestijn scheuren. Adembenemend.

De kinderen vinden het ene mooie kristal na het andere en speuren enthousiast naar mooie stenen. Wie had gedacht dat onze tieners hier na al die jaren nog steeds zo zot van zouden staan? Dit is allesbehalve een toeristische attractie met wegwijzers en bankjes, maar een prachtig stukje ongerepte, ruwe natuur die we nog nooit elders gezien hebben. We nemen even de tijd om de pracht van deze plek in ons op te nemen.

De duinen afscheuren op sandboards

Onze volgende bestemming ligt tussen enorme zandbergen, perfect voor een flinke dosis adrenaline: sandboarden! Hier kijken de kinderen al wéken naar uit! Met onze poep op het board razen we de berg af. De ene keer lukt het al beter dan de andere, maar Lucas breekt gegarandeerd het record. Ik probeer ook óp het board te staan, zoals ik ooit 15 jaar geleden in Huacachina in Peru deed. Tot ieders verbazing, vooral de gidsen, lukt het verrassend goed.

Lucas en Marloes ontdekken een plek die precies zo gelegen is dat het lijkt alsof je in de afgrond springt. Keer op keer springen ze in het diepe, giechelend en roepend van plezier. Het is een en al chaos, we rennen op en af de duinen, staan badend in het zweet maar we genieten met volle teugen. 

Een korte stop bij een desolaat maanlandschap

Er rest ons nog een laatste stop vooraleer we de White Desert inrijden. Even verderop is een bijzondere rotsformatie te vinden: de Moon Cave. Dit is de eerste plek waar er ook twee andere jeeps met toeristen te vinden zijn. De Moon Cave heeft zijn naam niet gestolen. De witte, hoge wanden zijn ruw en de opmerkelijke vorm doet denken aan een buitenaards landschap. De schemering nadert echter snel en het wordt tijd om verder te gaan want we willen ons kamp opzetten voor het donker wordt.

Het kamp opzetten in de Witte Woestijn

Het is gelukkig niet meer zo ver rijden naar de White Desert, en wat een uitzicht! Een ongelooflijke plek, zoals je die nergens anders snel zult zien. De vlakte is bezaaid met bizarre rotsformaties, al zijn het hier geen echte rotsen, maar samengeklonterd zand dat door wind en tijd vreemde, grillige vormen heeft gekregen.

We helpen onze gidsen even met het opzetten van de grote tent, maar daarna regelen zij de rest terwijl wij eropuit trekken om te verkennen. De kinderen rennen van de ene zandberg naar de andere. Precies een gigantische speeltuin! Marloes tekent in het zand waar we naar het toilet zullen gaan, want ja, ook dat doen we hier gewoon in het wild.

Mooie momenten rond het kampvuur

Langzaam wordt het kampvuur aangestoken en zien we de zon ondergaan, schilderachtig achter de grillige zandformaties. Ik kan echt met geen woorden beschrijven hoe ontzettend mooi het was en word zelfs een beetje emotioneel als ik er aan terug denk. Dit zijn écht de “pinch-me-now”-momenten. Zo van die momenten die je ziel raken, en die me zo dankbaar maken dat ik dit kan en mag beleven met mijn gezin.

Het wordt steeds donkerder. We spelen pictionary in het zand en zien hoe de kip op de BBQ klaargemaakt wordt. Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat we eindelijk aan tafel kunnen, maar het wachten is het dubbel en dik waard: eerst een warme bouillonsoep met pasta, daarna kip met brood, een groentesaus en rijst. We lijken wel uitgehongerde hyena’s. Wanneer we klaar zijn, verzamelen we de restjes en leggen die een beetje verderop in het zand, zodat de dieren van de woestijn ook van onze maaltijd kunnen meeprofiteren. Het voelt als een full circle moment waarbij wij ook iets teruggeven aan deze mooie plek.

Na het eten blijven we nog lange tijd bij het kampvuur liggen, genietend van de stilte van de woestijn en de ontelbare sterren boven ons. Er wordt verse thee geserveerd, en liedjes gezongen. Plots zegt Alaa dat hij een white fox heeft gezien. Met onze zaklampen in aanslag zoeken we hem in het donkere zand, maar helaas is hij nergens meer te bespeuren. Deze spannende zoektocht vormt ineens de afsluiter van onze dag vol avontuur, en we duiken met z’n allen in onze slaapzakken.

Zonsopgang in de Witte Woestijn tussen indrukwekkende rotsformaties

‘s Morgens gaat de wekker al vroeg. Er zijn weinig redenen om mij vroeg uit bed te krijgen, maar een zonsopgang op een plek als deze… dat is er één van. Cedric blijft liggen, maar de kindjes en ik zijn in no time uit de tent. De Witte Woestijn is oorverdovend stil, en verpletterend mooi. We gaan op zoek naar de perfecte plek om de zon op te zien komen. De hemel kleurt oranje en stilaan krijgt het landschap kleur. De kinderen hebben hier de tijd van hun leven en verzinnen het ene spel na het andere.

We proberen ook even of we met de boards op het zand tussen de rotsformaties naar beneden kunnen glijden, maar de zandduinen zijn net niet stijl genoeg.

De kip en de paddenstoel

De mannen slapen nog allemaal, dus beslissen we om zelf het vuur alvast aan te steken. En ja hoor, het lukt: er is vuur! Zodra Mustafa wakker wordt, verandert het kleine vuurtje in een groot knetterend kampvuur. Hij weet natuurlijk als geen ander hoe je het hout het beste laat branden.

Daarna maken onze gidsen koffie en warm brood. We krijgen nog honing en confituur erbij en genieten van een rustig ontbijtje, midden in de woestijn. Als het kamp is opgeruimd, stappen we weer in de jeep en zetten koers naar onze volgende bestemming.

Onze tocht voert ons op zoek naar de rotsen van de “Chicken” en de “Mushroom”. Daarvoor rijden we lange tijd door de uitgestrekte, witte woestijn – een prachtig, desolaat landschap dat bijna sprookjesachtig aanvoelt.

Een woestijn met contrasten

We beginnen aan de lange terugrit vanaf de Witte Woestijn, maar er staat nog één laatste stop op het programma: de Black Desert en de berg Jabal Al-Marsous. Hier zou ooit vulkanische activiteit zijn geweest, en samen met het zand dat uit de woestijn is aangewaaid, geeft dit een prachtig zicht: zandduinen met zwarte accenten die een bijna buitenaardse sfeer creëren.

De kinderen hebben al meteen de grootste zandduin in het vizier en rennen de berg op om er daarna af te ‘zwemmen’, te rollen en te rennen.

We blijven hier maar een kwartiertje, want de rit terug naar Gizeh is nog lang. Het is tijd om afscheid te nemen van Mustafa en de jeep. Onze chauffeur van eerder arriveert al snel, en Alaa rijdt met ons mee terug.

En we zijn nog lang niet thuis…

Er is even een misverstand over de lunch. Ik had verkeerdelijk begrepen dat dat inbegrepen zou zijn, en we hebben ons laatste cash geld als fooi aan de gidsen gegeven. Met amper een paar honderd Egyptische ponden op zak, proberen we nog even te kijken of we een restaurant kunnen vinden maar de prijzen zijn te hoog en Engels spreken ze hier nauwelijks. Iedereen wordt een beetje hangry, maar Cedric beslist al snel: we gaan gewoon terug en eten wel in ons hotel.

Het is een onverbiddelijk lange weg terug vanaf de Witte Woestijn. Onderweg zien we een truck die zijn hele lading tomaten kwijt geraakt is over de weg. Ik doe een dutje. En onze chauffeur heeft wel honderd vrienden aan de lijn om over zijn avonturen te vertellen. Vijf uur later arriveren we eindelijk in ons prachtige hotel in Gizeh.

Daar wacht een warm badje en lekker eten ons op. De rest van de avond brengt de nodige ontspanning: een hevig potje Uno No Mercy, gevolgd door andere spelletjes zoals One Does the Move, One Does the Sound en een rondje liplezen. Er wordt heel wat afgelachen, en laten we eerlijk zijn: dat hadden we echt nodig na deze lange, intensieve reisdag.

Praktische informatie Witte Woestijn

Wij kozen voor een tour naar de Witte Woestijn van twee dagen. Je kan deze ook verlengen naar drie, vier en zelfs zes dagen. Tijdens deze extra dagen trek je verder de woestijn in naar de Siwa oasis en El-Fayoum.

Je kan verschillende tours vinden en vergelijken via GetYourGuide. Wij kozen voor een kleinschalige, lokale reisorganisatie: White Desert Adventures. Zij werken met lokale gidsen uit Bahariya, de jeeps zijn tiptop in orde en ze zorgen voor een onvergetelijke ervaring.

Voorzie jezelf van zwemgerief, handdoeken, een outfit voor de volgende dag, een jas en voldoende Egyptische ponden om ergens te kunnen lunchen. De organisatie voorziet alles van kampeermateriaal, maaltijden en een permit.

We hebben echt genoten van een onvergetelijke ervaring en raden deze tour zeker aan voor je volgende vakantie in Egypte.

Lees meer: Wat te doen in Caïro met kinderen?

Heb je nog vragen of opmerkingen? Aarzel niet mij een berichtje te sturen.