Sri Lanka: 1 maand met de tuktuk

Sri Lanka was één van die landen die al jaren op de bucketlist stonden. Een ideale mix tussen groene valleien met theeplantages, witte zandstranden vol palmbomen en safariparken met Aziatische olifanten, luipaarden en aapjes. Maar het was zoveel meer dan dat. De glimlach van de mensen, de heerlijke curries en de indrukwekkende natuur maakte het één van de mooiste bestemmingen waar we ooit geweest zijn.

Na drie vluchten via München en Mumbai arriveren we in de internationale luchthaven. Ons layover in India was er één waar we nog lang over zullen praten, maar dat is een heel ander verhaal.

Onze eerste stop: Negombo

Negombo is voor de meeste reizigers naar Sri Lanka de eerste halte. En zo ook voor ons. De luchthaven is er vlakbij en de drukke hoofdstad Colombo laten we met alle wisselende verhalen even links liggen.

Het strand heeft een goudgele kleur en ligt bezaaid met authentieke vissersboten. De visvangst in Sri Lanka gebeurt nog op een traditionele manier en we krijgen de kans om mee te helpen met de vangst van de dag.

De lange rit naar Anuradhapura

De volgende ochtend is het vroeg opstaan geblazen. Om half 8 wordt de tuktuk gebracht en krijgt Cedric tuktuk-rijles. Een halfuurtje later is het geklonken en heeft hij zijn Sri Lankaans rijbewijs op zak. We kunnen nog niet meteen aan onze lange rit naar Anuradhapura starten, want we missen nog bagage die naar ons verblijf gebracht zal worden.

Lees ook: Een tuktuk huren in Sri Lanka? Dit moet je weten.

Het is een rit van 170 km naar de heilige stad en ‘s avonds na zonsondergang kan het gevaarlijk zijn op de baan omwille van wilde olifanten. Later dan gewild starten we dus aan de eerste rit met onze tuktuk. We hebben de bagage perfect laten passen en kijken onze ogen uit. Onderweg stoppen we voor vers fruit, en verder is het genieten van de rijstvelden en de gezellige, drukke dorpen.

In de gietende regen komen we uiteindelijk in Anuradhapura aan. Er zijn ontzettend veel archeologische en heilige plaatsen in de stad. Te veel (en te duur) om allemaal te bezoeken. We kiezen er enkele uit en laten ons honderduit vertellen over het boeddhisme, de monniken en de tempels.

Magisch Mihintale

Amper een halfuur verderop ligt de heilige stad Mihintale. Deze plek staat erom bekend het boeddhisme naar Sri Lanka te hebben gebracht. De monnik Mahinda vertelde hier over de lessen van de Buddha aan de koning van Sri Lanka. En zo werd het boeddhisme geïntroduceerd in het land en vormt het er nu één van de belangrijkste geloven.

We ontdekken de site op onze blote voeten. Er zijn drie beklimmingen die een heel ander zicht op de omgeving geven. We blijven tot de zon onder is, en de magie van deze plek ontgaat ons niet. Zelden heeft een plaats ons zo stil gemaakt.

Op zoek naar olifanten in Sigiraya

Onze volgende bestemming is Sigiraya, vooral gekend omwille van de iconische leeuwenrots en de vele olifanten.

De eerste dag gaan we voor de beklimming van de Pidurangala Rock. De beklimming bestaat uit heel wat trappen en geklauter over rotsen. Bovenaan is een reusachtig plateau van waaruit je een indrukwekkend, panoramisch uitzicht hebt op de Leeuwenrots en de hele omgeving van Sigiraya.

We voelen een drang om de dag nadien bovenop de Leeuwenrots te staan. We willen er vroeg zijn om de ochtenddrukte te missen. De entreetickets laten ons even slikken, maar dan beginnen we vol goede moed aan de tocht naar boven. Het licht van de ochtend hult de rots in een magisch licht. Meerdere keren moet ik de hoogtevrees overwinnen, maar na veel trappen en aapjes, staan we uiteindelijk boven!

Sigiraya is eveneens een ideale uitvalsbasis voor een safari in één van de vele parken. Wij kiezen voor een klein park vlakbij: Huluru Eco Park. En we worden verwend! We zien meer dan twintig olifanten, verspreid over het hele park. Onze gids maakt er zijn werk van waardoor we op een bepaald moment zelfs in de modder komen vast te zitten. Uiteraard zijn ze daar op voorzien en tien minuten later zijn we al weer op weg.

Tussenstop in Kandy

Tijd om Sigiraya achter ons te laten en naar Kandy te gaan, de snoepjesstad zoals onze kinderen zeggen. Een must see is de bekende Tempel van de tand, gebouwd omwille van het in bewaring houden van de hoektand van de Buddha. Er gaat een lang verhaal aan vooraf, maar bij de crematie van de buddha zou zijn hoektand overgebleven zijn en sindsdien als relikwie behouden zijn. Er werd voor gevochten, er werden mirakels verricht en nu is dit een heilige plek gewijd aan die bewuste tand. De tempel is mooi versierd met goud en kunst, en ook in het museum valt er heel wat te zien.

‘s Avonds trekken we naar een traditioneel dansoptreden. De eigenaar van ons verblijf heeft front row tickets geregeld, maar front row blijkt eerder de vijfde rij te zijn, en het optreden is wellicht een van de slechtste die we ooit gezien hebben.

We willen onze wandelschoenen nog eens aantrekken dus de dag erna trekken we naar het ongekende Hanthana. We komen op een plekje aan waar we langs de theevelden een berg kunnen opklimmen. De weg gaat steil omhoog, dus eenmaal boven aan gekomen moeten we even recupereren.

Daarna gaan we vlot terug naar beneden. We zien een bordje om naar de filmlocatie van Indiana Jones temple of doom te gaan. Met de tuktuk gaan we de weg op, maar na een uurtje beslissen we het voor bekeken te houden. De smalle grindweggetjes gaan langs een idyllisch landschap met theevelden waar vrouwen en mannen de thee aan het plukken zijn. Het is een adembenemend zicht.

Met de trein naar Ella

De mooiste treinrit ter wereld voert ons in zeven uur van Kandy naar Ella. Het is een indrukwekkend zicht met de vele theeplantages, watervallen en jungle. Onze tuktuk wordt aan het station afgeleverd en dan kunnen we weer op pad.

Ella is een fascinerende bestemming met haar glooiende heuvels en theeplantages.

We trekken naar de zeer gekende Nine Arches Bridge. Onze tuktuk moet de steile weg naar boven trotseren en dan volgen we een smal, glibberig padje naar beneden. We lopen de sporen over en hebben een fantastisch zicht op de brug. Twintig minuutjes later rijdt de trein voorbij en zetten we onze weg verder.

We gaan voor wat adrenaline met de snelste en langste zipline van Sri Lanka. Hier kijken we inmiddels al twee dagen naar uit, maar daar aangekomen blijkt dat Marloes te licht is. Het verdriet is groot en we maken een compromis om de reuzeschommel boven de theeplantages te doen met z’n tweeën.

De volgende dag beklimmen we Little Adam’s Peak. De berg heeft zijn naam niet gestolen want op nog geen halfuur stonden we bovenop de berg.

Ook een bezoek aan een theeplantage mag niet ontbreken. We volgen de theeplukker die op blote voeten supersnel haar mandje vult. Er werken meer dan honderd mensen op de theeplantage en ze moeten dagelijks twintig kilogram aan theeblaadjes plukken. Het grootste deel wordt in de voormiddag gedaan omdat het werken in de namiddag moeilijker is door de warmte en luchtvochtigheid. We mogen mee gaan helpen en verschieten ervan hoe zwaar het werk is, al hadden we voorheen al heel veel respect voor de mensen die door regen en wind op de velden staan.

Ook lezen: Wat te doen in Ella? | Rondreis Sri Lanka

Naar Thissamaharama in het zuiden

We rijden van Ella naar Thissamaharama langs steile bergkliffen, watervallen en rijstvelden. Onderweg steken honden, aapjes, varaan, pauw, koeien en buffels de weg over. De fameuze B35 waar veel olifanten oversteken, is de parallelweg met onze baan naar Tissa. We zien bordjes dat er olifanten de baan kunnen oversteken dus kijken goed uit of we ergens een slurf spotten.

Om zes uur willen we naar een plekje aan het meer zijn waar duizenden vleermuizen beginnen fladderen. Het is een prachtig luchtspel.

De volgende dag gaat de wekker om twintig voor vijf en om vijf uur stappen we de jeep in de zonsopgang tegemoet richting het Yala National Parc.

Het park is prachtig met maar liefst vijf verschillende ecosystemen: savanne en graslanden, doornig struikgewas, moessonbossen, meren en wetlands en tot slot mariene ecosystemen, aangezien de grenzen van het park zich uitstrekken tot aan de kust.

We zien de ene pauw na de andere die zijn veren rechtop zet in de hoop een vrouwtje te verleiden. Waterbuffels nemen een modderbad. Krokodillen liggen op de loer in het water of liggen te zonnebaden naast de oever van het meer. We zien herten, Indische kroonapen en Ceylonkroonapen. Her en der lopen stokstaartjes en wilde zwijnen voorbij. En dan zijn er uiteraard de olifanten. De Indische olifant is een prachtig dier en wanneer eentje ons voorbij loopt met haar kalver, zijn we helemaal verkocht.

De gids doet zijn best om een luipaard te vinden, aangezien het park hiervoor gekend staat. Op de 979 km2 leven er 25 luipaarden dus het voelt als zoeken naar een speld in een hooiberg.

Nog meer safari in Udawalawe

We trekken van het ene safaripark naar het andere en reizen door naar Udawalawe, het walhalla van de olifanten. Onze gids is een jonge man die ons superveel bijleert over alle dieren die we in het park tegen komen. Het park is gekend door de vele olifanten die er leven en we zien meer dan tien olifanten vlakbij.

Daarnaast leven er ook twee soorten apen in het park en krijgen we de kans om te zien hoe ze spelen, vechten en eten. We zien een ‘crystal serpent eagle’ en de mooiste vogels waaronder een hele speciale toekan. Alsook herten, varanen, hagedissen, … We gaan uiteraard ook op zoek naar de luipaarden maar zijn wederom niet bij de happy few.

Onze favoriete plek: Tangalle

Vervolgens rijden we door naar de kust. Het is een ritje van twee uur naar Tangalle, wat heel snel onze favoriete plek in Sri Lanka zou gaan worden.

Op het strand zien we een aantal mensen de visvangst binnen halen. Ik aarzel geen seconde en ga mee helpen. Ook Cedric en de kindjes helpen mee. Na meer dan een uur zijn we steendood. Onze handen zijn rood, onze schoenen zijn nat, maar wat een ervaring.

In Tangalle gaan we beach hoppen. Onze tuktuk voert ons naar de mooiste stranden.

Surfers paradise Hiriketiya

Één van de plekken waar we de volgende dagen belanden is Hiriketiya beach, een kleine baai met perfecte golven om te leren surfen. We lenen meteen twee surfboards uit en gaan beurt om beurt het water in. Lucas en ik peddelen uren in het water.

We zien dat er heel wat les gegeven wordt en besluiten een surfles voor Lucas te regelen. Eerst krijgt hij wat les op het strand en dan gaat hij mee de zee in. De allereerste golf staat hij meteen recht, en degene daarna en daarna en daarna ook. Het is een echt natuurtalent en we zijn supertrots om hem bezig te zien.

Ondertussen spelen en zwemmen we met Marloes in de baai. Het is genieten met een grote G.

Tangalle heeft een groot mangrovegebied dus we gaan op kajaktocht. Het plezier is van korte duur want de stroming is te sterk om een lange tocht te maken, maar het blijft een unieke ervaring.

Lees ook: Wat te doen in Tangalle | Rondreis Sri Lanka

Genieten in Mirissa

Na vier dagen laten we het prachtige Tangalle achter ons en rijden we langs de kust naar Mirissa.

Onze favoriete plek is Coconut Hill. Deze supergekende plek is de ideale plaats voor de zonsondergang en doet me een beetje aan Es Vedra denken. Her en der zitten mensen samen om van de zonsondergang te genieten.

In Mirissa is het ook tijd om nog iets van de bucketlist te schrappen. De wekker gaat vroeg want om zes uur moeten we in de haven zijn voor de boot die ons naar walvissen zal leiden. Het is eigenlijk nog een beetje te vroeg in het jaar om walvissen te zien, dus het kan zijn dat we er geen zien, maar de boot waarmee we meevaren doet alleszins zijn uiterste best.

We krijgen meteen een lekker ontbijt. Ik krijg ook een pilletje tegen zeeziekte, wat tevens als een slaappil fungeert.

Terwijl ik me dus probeer wakker te houden, varen we de haven uit. En we hebben geluk, want nog geen uur later wordt de eerste blauwe vinvis gespot. Al snel zetten we koers richting walvis, en vervolgens zien we hem vier-vijf keer het water boven komen, telkens met tien minuten – een kwartier tussen, en dus telkens op een nieuwe plaats. Soms hebben we geluk dat we er echt vlakbij zijn, andere keren zien we hem van wat verder. Maar de blauwe vinvis met zijn dertig meter en soepele, trage zwembeweging laat een indruk na.

Daarna zetten we terug koers naar de haven, en spotten we onderweg nog parende zeeschildpadden. Verder helaas geen leven te zien, hoewel er in deze regio ook regelmatig grote groepen dolfijnen gespot worden.

Ik kan mijn ogen inmiddels echt niet meer open houden en doe een lekker dutje met de kindjes.

Toeristische trekpleister Unawatuna en Galle

We vervolgen onze weg langs de kust naar Unawatuna, een toeristische trekpleister een uurtje verder. We rijden meteen door naar Galle, een klein, tof stadje om in rond te lopen, met leuke winkels, gezellige barretjes, een ijskraam hier en daar.

In de 18e eeuw bouwden de Nederlanders hun hoofdkwartier, Galle Fort, aan de kust. Zij namen het over van de Portugese overheersing. Galle versterkten ze en ze bouwden prachtige gebouwen in Europese stijl die er nog steeds zijn.

Vervolgens trekken we naar een strandje waar we met schildpadden kunnen zwemmen.

De volgende dag hebben we een afspraak om een authentiek houtbewerkingsdorpje te bezoeken.

We komen aan in het huis van Amila, een man die de stiel van zijn vader leerde, die het op zijn beurt van zijn vader leerde, en zo generatie op generatie. Hij laat ons zien hoe hij een houten olifant maakt. Hij begint met het kappen van een ‘nat’ stuk hout. In perfecte lijnen kapt hij het hout in een soort bootvorm. Langzaam maar zeker zien we de lijnen van de olifant. De oren, de poten, de staart, de slurf.

Na het groffe werk, is het tijd voor het fijnere werk. Tot in de perfectie wordt er aan de olifant gewerkt.

We krijgen elk een olifantje die we mogen beschilderen. Marloes kiest voor regenboog, en ook bij Lucas krijgt het olifantje veel kleur. We laten onze artistieke creativiteit de vrije loop en maken er iets van.

Daarna gaan we met Amila mee op een wandeling door het dorp. In elk huis lopen we even binnen op de werkplaats om te kijken wat er gemaakt wordt. De ene is de allerbeste in het decoreren, de ander staat in het voor het kleuren, en zo heeft elk zijn werk in het dorp.

Helaas zijn de toekomstige generaties niet meer geïnteresseerd in de ambacht, en wordt het door de import van gefabriceerde beeldjes heel erg moeilijk gemaakt om hier hun leven van te maken.

Met de tuktuk terug naar Negombo

We eindigen onze reis met surfen, duiken en de lange rit terug naar Negombo. Die voert ons door Colombo waar je achtendertig ogen moet hebben om er veilig doorheen te geraken.

Sri Lanka was een bestemming waar we net zoals de mensen hier alleen maar met de glimlach op kunnen terug kijken.

Zelf ook zin gekregen in een Tuktuk-avontuur? Neem een kijkje bij Tuktuk rental, een organisatie die zich inzet voor de lokale community.

In deze blogpost gebruik ik affiliate links. Als je via deze links iets koopt, ontvang ik een kleine commissie. Het mooie is dat dit jou niets extra kost, maar het helpt mij om deze blog te blijven vullen met inspirerende verhalen, praktische tips, en handige reisgidsen. Jouw steun maakt een groot verschil, en ik ben je daar ontzettend dankbaar voor! Dankzij jou kan ik blijven delen en nog meer gezinnen op weg helpen naar onvergetelijke avonturen.

Nog vragen of opmerkingen?